من زنم …

دست خودت نیست
 

زن که باشی
 

گاهی دوست داری تکیه بدی
 

پناه ببری
 

ضعیف باشی

دست خودت نیست
 

زن که باشی
 

گهگاه حریصانه بو میکنی دستهایت را …
 

شاید عطر تلخ و گس مردانه اش
 

لابه لای انگشتانت باقی مانده باشد

دست خودت نیست
 

زن که باشی
 

گاهی رهایش میکنی و پشت سرش آب میریزی
 

و قناعت میکنی به رویای حضورش
 

به این امید که او خوشبخت باشد

دست خودت نیست
 

زن که باشی
 

همه ی دیوانگی های عالم را بلدی

من زنم …